Skąd się wzięła dzwonnica na Placu Gwarków? Tarnogórzanie zdążyli się już przyzwyczaić do jej widoku i mało kto zadaje sobie to pytanie. Od dziesięcioleci jest stałym punktem na szlakach wycieczkowych po Tarnowskich Górach i nieodzownym elementem naszej starówki. Jednak ten prawdopodobnie siedemnastowieczny zabytek przebył długą drogę, zanim na stałe wpisał się w krajobraz naszego miasta.
Pierwotnie dzwonnica odmierzała pory szychty górników w kopalni kruszców. W późniejszym czasie (XIX w.) przeniesiono ją do kamieniołomu ?Blachówka?, znajdującego się w dolomitach, gdzie jej dzwon bił przez niemal sto pięćdziesiąt lat.
W 1942 r. doczekała się odrestaurowania dzięki inicjatywie Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej. Również za sprawą tego stowarzyszenia w 1955 r. odbyła swoją ostatnią podróż, by osiąść na stałe w miejscu, gdzie kiedyś stał dom zborny gwarków, czyli w sąsiedztwie kościoła pod wezwaniem św. ap. Piotra i Pawła.
Dzwonnica została w całości wykonana z drewna, natomiast namiotowy czterospadowy dach pokrywa gont. Pod nim właśnie znajduje się najstarszy element całej konstrukcji ? dzwonek szychtowy, którego powstanie datuje się na XVI wiek. Zabytek stoi na podmurowaniu z kamienia wapiennego, dzięki czemu jest lepiej wyeksponowany. Na okalającym go murze widnieje tablica Solidarności, umieszczona tam w piętnastą rocznicę wprowadzenia stanu wojennego.
